نامه هایی به باد

به فردی که در "نامه هایی به باد(56) دو کامنت خصوصی گذاشته اند :

اول سلام می کنم...امیدوارم این کلام جاری بشود برای همیشه(منظورم سلام است!)...

دوم...خسته نباشی ;)

راستش جالبه...وقتی که کامنت خصوصی از شما برام رسید و به خصوص وقتی که دیدم اون کامنت خصوصی رو در بعضی بلاگ ها به طور عام گذاشته ای!...

دلیله این کارهایت برای ما(نه من بلکه ما...جمع است و نه یک نفر) واضح است...ولی به طور دوستانه و برادرانه می گویم(و بر این دوستانه بودن تاکید دارم) :

برای بعضی کارها لازم نیست این قدر به زحمت افتادن...می شه خیلی راحت تر هم به هدف هایی رسید بدونه اینکه دیگره دوستان ناراحت بشن...می شه خیلی راحت تر با بقیه(دوستان)رفتار کرد...می شه صمیمی تر شیم...می تونیم بیشتر احترام بذاریم و بیشتر احترام دریافت کنیم... می شه با محبت تر رفتار کنیم ...می تونیم به عقاید هم بیشتر احترام بذاریم و بیشتر به دیگران اجازه بدیم ،برای بیان عقایدشون، اون هارو خورد نکنیم...لازم نیست به هر حرفی جوابی دندون شکن داد(هر چند به این هایی که شما می گی نه جواب دندان شکن می گن و نه حتی جواب...البته با عرض معذرت)...می شه گذاشت این ذهن آدم راحت تر باشه،آروم تر...