نامه هایی به باد

این هفته ؛هفته ی عجیبی هست...ازون هفته هایی که اصلا برای خودت نیست
روزایی که حتی نمی تونی به خودت فکر کنی
ازون مواردی که نباید بذاری نزدیکانت شکسته بشن در حالی که خودت هم دسته کمی اززونا نداری...
روزی که باید دیگرانی بخندونی تا فکرشون رها بشه از مشکلات ولی خودت از همه مشغول تری...
خرد شدن عزیزانتو می بینی ولی نباید خرد بشی...باید تحمل کنی و دم نزنی...
باید اشک و غم دیگرانو به تمام معنا درک کنی و امیدوارشان سازی ...
باید نمونه‌ی شکست ناپذیری باشی در حالی که ...

(قرار بود بقیه خاطراتمو بنویسم ولی متاسفانه اتفاقاتی از اول هفته افتاد که نذاشت این امر محقق بشه)