نامه هایی به باد

خیلی راحت آدم ها رو دسته بندی می کرد!...این یکی دو دست فاصله ، اون یکی سه دست و دیگری که بسیار نزدیکش بود حداقل یه دست
ماجرای این فاصله ها بر می گردد به اینکه دوست نداشت حتی آدم ها فاصله ی فیزیکی اشان ازش به کمتر ازین میزان برسد...چه برسد به فاصله ی دوستی ها و غیره!
با دوستانش(!)‌که حرف می زد به طور کامل از قواعدش پیروی می کرد!...این یکی باید فاصله ی بیشتری بگیرد و آن یکی تا اینجا می تواند جلو بیاید...اگر هم کسی می خواست تخلف کند(!)‌پا پس می کشیدو عقب عقب می رفت تا دوباره اصول رعایت شوند!!
این روزگار و روند مبارک(!) ادامه داشت تا :
روزی به فردی رسید که خواست بهش نزدیک بشه و به عنوان یه دوست بهش کمک کنه...
ولی دوستش(!)‌نیز از خودش قواعد سخت تری داشت!!...حتی با آدما دوست نمی شد!...چون حالا با هم 1 سال آشنا بودند و کار می کردند و به قول "رومن گاری" : حتی روز های بسیاریو پایه دیوار برلین با هم به اعتصاب نشسته بودن...با این تصاویر حاضر بود جوابه سوال هاشو بده و با هم کمی حرف بزنن...ولی
ولیش اینجاست که دوست ما از فاصله ی یه دست نمی تونست به دوستش نزدیک بشه و بهش کمک کنه!...چون دوستش ازش خواسته بود که به شدت ازین کار بپرهیزه وگرنه حالش بد خواهد شد و رو به قبله خواهد افتاد!...

اینطوری بود که دوست ما(بهتره بگم دوست من به جای دوست ما)ناراحت شد...نه از رفتار فرده مقابل...بلکه ازین سیستمی که اینقدر راحت آدما رو برچسب می زد و نمی ذاشت به دیگران نزدیک بشن...
بعد از یه مدت به این نتیجه ی بدیهی هم رسید که کاره خودش بسیار مشابهه همین است...پس بیشتر ناراحت شد ولی ایندفه از خودش...
در کل، کلی ناراحت شده بود!....

همین!!
(راستی اسم دوستم Ikp است که به طور خلاصه I صدایش می کنم)

بعدش این است که :
(می خواستم ادامه بدهم...ولی فعلا این کار را نخواهم کرد...باید فکر کنم...شاید بیشتر شود این پست)

در مورد عکس :
بسیار دوستش دارم...اولا به دلیل خاطره ای که دارد برایم و دوم به اینکه فرآیند گرفتن اش جالب بود و تقریبا تکرار ناپذیر(عکس در ماشین گرفته شده با سرعت حداقل 60 km/h و خورشید پشت درخت افتاده است!)

بعضی وقت ها آدم احتیاج داره که به آسمون نگاه کنه و نه هیچ کاره دیگه ای!

کلی حرف برای نوشتن بود به خصوص که تازه هم کنکور تموم شده ولی...دوستی توصیه کردند انرژیمو ذخیره کنم!...به نظر می یاد که ایشون در خشت خام چیزهایی دیدند که باید بهشون توجه کنم!

باشد...

راستش مدتیه کمتر می تونم اون چیزیو که تو ذهنمه بنویسم...و بیشتر دارم سعی می کنم که برای افرادی تعریفشون کنم...شاید این یکی از علت هاست...

همیشه در سال روزای به نسبت زیادی هستند که نوشتن درون ایام سخته...

به جناب بستانی :

تولدتان مبارک

به احسان(mot) در مورد کامنت پست قبلی :

اگه کسی واقعا اینطوری می خواد بیاد خونه امون...خیلی خیلی هم بهتره...می تونید از کسانی که اومدن بپرسین...اونجا حرفامونو می زنیم و حرفاتونو می شنویم...بدون هیچ محدودیتی...

اینو بسیار جدی گفتم

به kmax در مورد کامنت پست قبلی :

تا اونجایی که یادمه حرف ملاک نیست!...عمل افراد مهمه...

فکر کنم در وهله ی اول همه امون از تغییر خوشمون نیاد ولی بحث سره خوشامد ما نیست...نکته اینجاست که اگه اتفاق نیفته نتایج به چه صورتی خواهد بود(بعد از مدتی)

تا اونجایی که می بینم و توجه می کنم، نوع نوشتارم شبیه هیچ فرده خاصه دیگه ای نیست...در ضمن اگه بود هم لزومی بر ضعف نیست(لزوما)...بستگی داره به موارد زیادی

به ++J و خودم:

دوسته عزیزی گفت تکراری شده سبک نوشتاری ام...چیست که همش 1و1و2و0 وغیر می نویسی به همراه پاورقی...همچین هم بد نمی گه بنده خدا !
دارم فکر می کنم یه روش جدید درست کنم...یا شایدم همین طوری بدون هیچ قاعده ی خاصی
به قول ++P این کار(پیدا کردن راهه تازه)همیشه سخت ترین کارهاست...نمی دونم چقدر می تونم از پسش بر بیام...ولی اینو حس می کنم که باید یه تغییر جدی داده بشه...و اولین و آخر سودش هم برای خودم خواهد بود...یه جور منفعت شخصی در اولویت قرار دادنه!
دارم آهنگی گوش می دم...چقدر راحت احساساته آدم را به محیط اطراف تغییر می دن...یاده خیلی چیزا میفتم که دارن به سرعت رد می شن...می دونی داشتم دقیقا به بعد از عید فکر می کردم تا 7 خرداد!...(اون ایام)یه ذهنه درگیر که شاید تنها حاصلش برای خودش این بود که یاد گرفت تا حدی کمتر مسائل زندگشو با هم مخلوط کنه...براش مهم این بود که خودش یادبگیره یه سری چیزایی رو که می خواد...این اولویت اولی بود که داشت...همون چیزی که در بالا مطرح شد...خودخواهیه؟!...از نظر من نه...و اینکه چرا نه؟!...دلیلش اینه که هر کاری که انجام می شه، آدما یه سری هدفه شخصی و غیره شخصی دارن...خودخواهی در مورد دوم مطرح می شه یعنی وقتی که هدفای غیرشخصیت باید جوابگو باشن...
قسمت بالارو که داشتم می نوشتم یاد یه دوست افتادم که با هم پینگ پنگ بازی می کردیم...گفت که سرویس هاتو عوض کن...و من عوض کردم و 5امتیاز بازی کردیم...یه دفه شاکی و شکایت کشی که چرا همون جوری سرویس می زنی؟!...جوابیدم که : من هر 5تاشو به یه نوع متفاوت زدم!!!...
حالا چه ارتباطی بین این است و ماقبلی؟!...راستش ارتباطش اینه که دارم نوشتنمو عوض می کنم ولی تفاوت اش اینه که خودم هم این دفه برخلاف سرویس زدنم همچنین حسی ندارم!
وکلا چرا این حرفارو مطرح کردم؟!...راستیتش از برای اینه که بگم چقدر سبک نوشتارو تغییر دادن سخته!...اول همه، شاکی تر می شن از دست آدم و در آخرش خودت هم به این نتیجه می رسی که این اون چیزی نیست که می خوای(و یا می خواستی)بهش برسی...پس شک می کنی به نوع تغییر دادنت و یا بهتره بگم شک می کنی به کل بنیان فکریت...اگه فردی تلاش خیلی زیادی بکنه شاید بتونه موفق بشه!...ولی تازه من امشب به این نتیجه رسیدم که باید فرم تازه ی دیگه در پیش گرفت!...حالاحالا مونده و کار دارم
لستر تارو جمله ای داره که بسیار دوسش دارم :"بخت با شجاعان یار است...آنان که تغییر نمی کنند محکوم به نابودی اند!!!"

در مورد عکس : اونجا وسط دریا بوده...عکس حداقل از فاصله ی 100 متری گرفته شده با دوربین خودم ولی گیرنده امیرحسین(شهبازی)بوده است...

1)به شدت احتیاج به خواب دارم!....
دیشب که دیر خوابیدمو و امروزش که زود بلند شده بودم از خیابون رد می شدم هیچ حسه خاصی نسبت به ماشینا نداشتم و همچنین الان هم ندارم...
کلا یه آرامش خاصی فرا گرفته منو!!
بعضی وقتا(که کم هم نیستن) دوست دارم بیدار بمونم...به مقدار زیاد...آخرین باری که مشهد رفته بودیم در 72 ساعت در حدود 3ساعت خوابم برد :|

2)دیشبی که بیدار بودم برای بار هزارم به این نتیجه رسیدم که ما آدمای این دوران چقدر کم تجربه هستیم(منظورم میانگینه جامعه هست)
اشتباهاتیو مرتکب می شیم که علل الصول باید خیلی قبل تر ازینها می فهمیدیمشون...(تازه اگه حتی بفهمیم که اشتباهی کرده ایم!)
مغروریم ...و به این دانسته های اندکمون بدجوری خوشبین!...
.
.
.
2)چقدرخوبه وقتی ماها با هم حرف می زنیم...ما منظورم آدما هست...
دیروز با امیر پیش دکتر احمدی بودیم...کلی با هم حرف زدیمو و ... من اسمشو می تونم بذارم درد و دل...چون دو طرفمون هیچ محدودیتیو رعایت نکرد و اون چیزو که خواست گفت!!...
شاید تا مدت ها در عمل اتفاق خاصی نیفته ولی حداقل من جواب خیلی سوالامو گرفتم...به خوب و بدیه این جواب و پرسش ها فعلا کاری ندارم...ولی ...
ولیش اینه که می فهمی چرا یه سری اتفاقا رخ می دن و یه سری دیگه نه....

0)کنار ساحل بودم...تا حالا شب تنهایی ساحل رفتی؟...
باد می یومد و سردم بود...
به یاد موندنی ترین لحظات اند...آرامشی فراگیر...

پی نوشت:
عکس با اجازه از kmax...

1)وقتی که خسته می شم از لحاظ جسمی مثل این آدمایی که از گشنگی و تشنگی دچار انواع تخیلات می شن، کلی ایده و فکر و غیره برای نوشتن به سراغم می یان ولی بعد از رفع خستگی، انگار نه انگار!!!

2)امروز با یه سری دوست دور هم نشسته بودیم....ازین خوشحال بودم که همه خیلی راحت حرفاشونو می زدن(البته از دید من اینطوری بود)و اینکه...
و اینکه خوشحالیم ازین لحاظ بود که واقعا اون چیزاییو که کلی وقت دنبالشون بودمو در عرض چند دقیق به دست آوردم(و یا بهتره بگم بهم یاد دادن)
اکثرا 87ای بودن...
حسی که نسبت بهشون دارم بسیار شبیه هم دوره ای هامه(84)...شاید یکی از دلایلش این باشه که تجربه های یکسان زیادی داشته باشیم...

تقدیم به 87ایها:

بحث بسیار قدیمی ای مطرح شد...هرچند که به نظرم هیچ وقت از تازه بودنش کم نمی شه...
اینکه خوده ما هستیم که جو یه جامعه رو می سازیم(بحث کلیه و فقط به جامعه ی فیزیکی بر نمی گرده)
شاید حرف ساده و بدیهی ای به نظر خیلیا باشه ولی در این حد که تفاوت تمدن غربی با ما مقادیره زیادی ازینجا ناشی می شه(از لحاظ موفقیت های مادی)...
بهتره در این مورد فکر کنیم...زیاد و خیلی زیاد...

پی نوشت :

عکس از آنسل ادامز